serîfıroş

Hatina rojiyê ji nixûmandina ber derê donerciyên Qezê bellî dibe. Nizam li tu bajarên din edetek werê heye lê meha Remezanê loqente û donerfiroşê vir perdeyek an çarşafeke sipî li ber derê dikanên xwe darde dikin da ku kesên bi rojî çav li xwarinan nekeve û dilê wan nebijê . Lê ji bo bêhna wan, hêj ti çare nedîtine esnafên vir :)

nixûmandî

Ez daketim sûka Qezê, îşê rehma Xwedê heya roja berî rojiyê ji xumexuma baranê bû lê roja ewil a rojiyê germeke pir hat û hêj jî ew germ dewam dike. Pir germ bû û ji ber tîbûnê, taqetê kesî tunebû bipeyviya.

kuçeya qesaban

Kêfa qesaban li cih bû, dibêjim feqîr an zengîn her kes di rojiyê de li gorî halê xwe goşt dibin malê. Dolabên wan tije goştê berx û karan bû. Bi xavîtî dilê meriv diçû wan goştan . Lê ji kuçeya Qesaban a Qezê  hertim bêhneke nexweş tê. Qet dil nakim ji wir derbas bibim. Ev bêhn, a hûr û roviyên ne paqijkirî an jî belkî ya goştê kevn e, nizam. Ti car min ji qesabên wê sikakê, goşt nestendiye. Nêzî wê sikaka cîhê navdil û seriyan heye. Min dît ku daxwaza ji bo seriyê heywanan pir e, Xwedê mişteriyê wî hêj pirr bike. Min 6 kes jimartin ku serî stendin. Mişteriyên zilamê ku navdil (em ji kezeb,dil û pişik, her sê tev de re dibêjin "navdil") difrot jî zehf bûn. Diyar e bi hatina rojiyê re, goşt biha bûye û ji ber ku erzan e, xelk bi pirranî serî û navdilan dikirre.



Wekî malbata min, xelkê vir debara xwe bi cotkariyê dike û ji ber vê jî her tim pereyên wan li bêrîka wan tine ye. Tenê wextê zadan pere dikeve destê wan û ji bo salê wî pereyî xerc dikin. Îja hin tiştan distînin. Wekî goşt, xwarina hişk bi deyn distînin. Deynê xwe jî salê 2 caran didin. Ew jî wextê genim û garisan e. Alwêra dikandar û cotkarên Qezê li ser zadan e.

toptancî

baqisme

 Em çûn toptanciyê ku em tim xwarina hişk jê dikirin. Li Mêrdînê, di rojiyê de delaliyên ser sifreyan tehîn û helawa Davud Selim in. Sehûr bêyî wan nabe. Me ji biçûkatiya xwe de wer ditîye. Û baqismeyê Mêrdînê, yanî nanê hişk :) Kalikê min 2 baqisme dixistin tasê û helaw pê re dixwar. Digot "tu van herduyan bixwî dikari 2 roj birçî bimînî." Haaa! îja kalikê min tim helawa bibenîşt distend. Ji ber vê ez jî tim a bi benîşt distînim. 3 kîloyê helawê bi 36 lîreyan bû, min go "pir e ji bo me, ma em 4 kes in." Go "tew êdî xelk helawa 25 kîloyî dipirsin, 3 kîlo çi ye abla" :) Perwane her dizivîrî û ev dikan di zaroktiya min de çawa bin niha jî werê ye . Ev dikan şahidî emrê keseke wek min bû û li gorî ku bavê min dibêje hêj kalikê min sax bû, ji wir alwêr dikir. Ecêb, ji ber emir ew text û deşt pir zana xûya bûn ber çavê min.

helawa 25 kîloyî

Li ser firinan jî êdî wiha dinivîse: ' sahura kadar açigiz ' '4ten sonra tava ve lahmacun almiyoruz' . Xelkên vir jî taweyên qiymelî, bacanlî û lehmecûnan dişînin firinan. Ji ber ku gelek kes dişînin û pêjandina wan nagihê berî wextê fitarê piştî saet 3 û nîvan nema distînin firnecî, welle heqlî ne :) îja di rojiyê de ji bo her taweyekê 2 lîre heqê pêjandinê jî distînin. Wekî mezinên me jî dibêjin Serê naêşê paçikan lê girênedin heyran , Xwarina xwe li malê, li ser êgir çêkin :)

'Meha Remezanê piştî saet 4'an de tawe û lehmecûnan neynin'

'heya sehurê/paşîvê em vekirî ne'

Li Qezê rewşa me kêm zêde ev e, kesên rojiyê digrin Xwedê sebrê bide wan di van rojên dirêj de . Bimînin di xweşiyê de, slav û hirmet ..

Ca min gava fam kir ku meraqa min li ser xwarinê û pêjandina wan heye, her tim digot: 'bila guhê te li ser ders û mekteba te be, xwarin çi ye keçika min' min xwend lê dîsa li ser xwarinan xwend :) welhasil îja digo ' gava meriv dizewice kîjan xwarinê bizanibe, ew xwarin timî dibe barê stûyê meriv. '  Li wan malbatên ku 5-6 bûkên wan hene, her karek aîdê bûkekê ye difikirî. Digot "tu xwe mede ber çêkirina kutilkan, gava tu zewicî bila nebe aydî te, min deng nedikir lê ma qey min bizaniba jî ma ka ew malên mezin ên berê.



Îro em mêvanê metka min bûn , kutilk bû şîva me ya şevê . Metka min go ' min pere xistiye nav kutilkekê , qismetê kê fireh be Wê bibe qismetê wî/wê. Di zaroktiya min de ji bo ku ew kutilkên ku pere an hûngilîsk tê de ne, bibin para min û forsa xwe bavêm ji zarokên din re , min tim zêdeyî xwe dixwar. Lê carna tew nedigîha kutilka duduyan,  dibû para hinekan. Çavê min vedibûn min digo çi kesek bi şens û siûd. Îşev jî kutilka pere tê de bû para birayê min. Min go bise wêne bigrim go 'haho! min dikira diran li ser bikira.'



Dibêjin ji xezalê bezatir tune ye, le ji qismetê xwe pê ve nikare bixwe. Îja ji bo cejna zimanê Kurdî pişka(qûra) me heye. Cejna zimanê kurdî sed hezar car pîroz be :) Kesên ku li bin vê nivîsê gotinekê pêşiyan a li ser xwarinan binivîse wê ji Marketa Akresê hediye çekiya ku buhayê wê 60 tl ye qezenc bike :) wek pereyê di nav kutilkan de :) ê ku dibêjin Mêrdin li ku em li ku, heger bibe qismetê we ez ê li ser navê we bidim maleke mihtac.

Bimînin di xweşiyê de.

Zarokatiya min di metropolên biyanan de derbas bû. Demên ku min herî pir jê hez dikir, havîn bûn. Ji ber ku her havîn gava dibû betlane, em diçûn gund. Ez ew zaroka ku wan sêlekên din ez bi tiliya nîşanî hev didam. Ji Stenbolê dihatim çimkî. Di serê wan de Stenbol tiştekî ecêb bû. Piştî fehm dikirin ku ez jî wek wan bi Kurmancî dipeyivim, pêşî Stenbol ji min pirs dikirin. Ne wê çaxê ne jî niha min meraqa wan a li ser Stenbolê qet fehm nekir.

Salê çend caran apanê min û xalanê min ji welêt tişt dişandin. Penêr, mast, qelî û hwd. Gava dihatin; ca min bi heyecan ew kolî û kîsên marikî vedikirin û digot ; "Bêhna welêt jê te." Gava ca min ew tişt vedikirin; em zarok jî wekî ku dê tiştekî efsûnî ji wan kolî û kîsan derkeve, li dorê diciviyan. Roja ku ew tişt digihîştin mala me, şîva me ya êvarê ne goşt, girar filan lê penêr û mastê welêt bû. Ewqas bi qiymet bû ji bo me. Ev hezkirina min a tehm û lezetên welêt belkî hîn ji wî wextî tê kî zane?

yazîxane

Piştî nivîsa min a li ser kerengan wê roja hanê min çû ji hevalekî re kereng û mast şandin Stenbolê. Piştî ez çûm yazîxaneyeke li otoxarê; min dît ku li yazîxaneya wan meterê penêran, kîsên kerengan, şûşeyên tirşiyan li ber hev rêzkirî ne. Yên wekî min fikirîbûn pirr bûn. Ew tişt jî ji bo ji wan kesên li metrepolan biyanan tim bêriya tahm û lezzetên vir dikin re dihatin şandin.
Paşê mêrik qelem da min. Go: nav, bajar û telefonê binivîse. Min nivîsîn, qelem dirêjî wî kir û

Min go ; ' Heqê wê çi qas e? ',

Go; ' Tine be, bila bimîne.'

Min go, ' Heye û bila nemîne, wê çima bimîne? '

Çima mineta xelkê bi ser xwe de bînim ? Qet ji tiştên werê hez nakim. Min dîsa pirsî, dîsa eynî bersîv: ' Tine be bila bimîne.' Min cuzdan vekir,  pereyên hûr jî hebûn lê ji ber ku min heqê wê nizanibû û wî jî nedigo min 50 lîre dayê da ku heqê wê çi be jê bikuje. Ji bo nîv kîs kereng û 5 kg mast 10 lîre ji min kuşt û qerta xwe da min. Go; ' Abla nîvro saet 2yan de dîsa bigere bo agahiyê, ê ku te jê re şandiye jî bila sibehê saet 10an ji otogarê hil ke alavan.' Min go; ‘Mal ava.’

alav

Min kereng ji hala Qezê sîparîş kiribû. Ji ber karê tê de dixebitim, eger mesele xwarin be gelek kesan nas dikim.

Min go, ‘Bila yên herî baş bin. Wê here heya Stenbolê. ‘

Ji bo mast jî li dawiya Qada Azadiyê ya hemberî Mehmet Sincar Parkı dikaneka Şêbiyan heye bi navê Kurtoğlu Market. Gava hûn ê qatix bistînin, şaş nebin teqez herin wir. Malbata min nas dike,

Go; ‘Abla tu yê bişîne Stenbolê? Ê herî baş ev e, vê malika han dezgeyê wan pir paqij e û ka li tahma wê jî binere da ku tu zanibî bê çi mast e. Ez tiştên xerab nadim we.’

Qeymaxê mast da alî û mast berra meterê da. Ji bo tev li mast nebe qeymax nayê şandin, min jî qeymax bi nanê germ xwar (tevî hemî kaloriyên wê ☹) û mast jî çû ser qismetê xwe. Min xwest devê hevalên min pê xweş bibin.

Piştî ez ji otogarê derketim, ez fikirîm;

Gelo tevî wê cemeda rê dîsa dê bêhna welêt ji wan mast û kerengên bê xwedî bihata?
Ê ku bixwe, dê pê şa bibe?
An tiştek ji rêzê bû lê ji bo ku dilê min xweş bike, ewqas spasî kir?
Ti kesên din hene ku wek min ewqasî bi tahman şa bibin?

Madem me ewqas behsa tehmên welatê xwe kir, ev nivîs bila bi van risteyên Yehya Omerî biqede:

' Ey yê ku bi devê çiya û ramûsanên deştên xwe nizane
Huş be!
Ji wan sîng û berên metropolên biyanan meke behs.'

Bi bêhn û tahma bajarê Mêrdînê, silav, hez û hurmet..